Cuby & The Blizzards
Cuby + Blizzards

Harry Muskee (zang)
Herman Deinum (bas)
Erwin Java (gitaar)
Hans La Faille (drums)
Helmig van der Vegt (piano, toetsen)

'Cats Lost' heet het gloednieuwe album van Cuby + Blizzards. Een plaat die in sfeer en emotie doet denken aan legendarische voorgangers als 'Desolation' (1966) en 'Groeten Uit Grollo' (1967). Maar Harry ’Cuby’ Muskee slaat tekstueel een brug naar het heden. ”Ik schrijf over contemporaine dingen, niet meer alleen over de delta.”

Het is alweer elf jaar geleden dat het voorlaatste studio-album van Cuby + Blizzards verscheen. Na 'Dancing Bear' (1998) was er weliswaar nog 'Boom Boom Bang' (2003), maar die schijf was een thematisch eerbetoon aan John Lee Hooker. Muskee: ”Het was nooit de bedoeling dat 'Cats Lost' zo lang op zich zou laten wachten. Maar ik wilde per se dat Daniël Lohues de plaat zou produceren. Het bleek nogal lastig om de agenda’s op elkaar af te stemmen.”

Muskee en Lohues behoren tot dezelfde muzikale familie. Ondanks hun leeftijdsverschil – Harry is nu 67, Daniël 38 – voelen de beide Drenten elkaar voortreffelijk aan. ”Daniël is mijn zelfverklaarde neef”, zegt Muskee. ”Hij heeft zijn huiswerk gedaan en is begonnen bij de basis: Woody Guthrie, Robert Johnson, Bob Dylan. Daarna pas Beatles en Stones. Het is goed werken met hem. Hij heeft een frisse kijk op de zaak.”

Ter voorbereiding beluisterde Lohues alle voorgaande C+B-producties in chronologische volgorde. Mede daardoor verwijst het eindproduct soms naar het roemrijke verleden van de band – de fraaie productie van 'Low Country Blues' doet onmiddellijk denken aan de Top 2000-klassieker 'Window Of My Eyes'. Maar de gedoseerde toevoeging van strijkers en blazers maakt 'Cats Lost' ook helemaal ’2009’.

”Dit is geen typische bluesplaat”, vindt Muskee zelf. ”We verlaten regelmatig het 12-maten bluesschema. Zonder te vergeten waar we vandaan komen, heb ik geprobeerd het bluesgevoel onder te brengen in echte liedjes.”

De basis van de cd werd opgenomen in Wijnlokaal Streuer in Grolloo, met de mobiele geluidsstudio van technicus J.P. Exalto. ”Studio’s zijn een noodzakelijk kwaad, vandaar dit alternatief”, zegt Muskee. Alleen de zangpartijen voegde hij later toe, in Studio Zeezicht in Spaarnwoude. Daar werd de plaat ook gemixt.

Waar Lohues zich als producer ongeremd voelde, daar verlegde ook tekstschrijver Muskee zijn grenzen. 'Baghdad Blues' is een aanklacht tegen de oorlog in Irak, 'Stranger' gaat over het terugsturen van vluchtelingen naar het land van herkomst. In 'Devil Made Religion' poneert Muskee de stelling dat godsdienst een uitvinding van de duivel is geweest. ”Op den duur ging het hem vervelen en liet hij de mensen ermee zitten.”

In het al aangehaalde 'Low Country Blues' bezingt ’Cuby’ de toegenomen ’hufterigheid’ in Nederland. ”De tekst dateert al van drie jaar geleden, maar wordt steeds actueler”, aldus de zanger, die tegenwoordig enkele maanden per jaar op Curaçao vertoeft. ”Berichten over conducteurs die in elkaar worden geslagen, ik begrijp daar helemaal niets van.”

En dan is er nog 'Mama Won’t You Buy Me A Dream', een titel die Muskee ooit bedacht met oud Blizzards-pianist Herman Brood. ”We hadden het plan daar samen een nummer van te maken, maar dat is er nooit meer van gekomen. Nu, na zoveel jaren, is het een eerbetoon aan Herman geworden.”

De hoesfoto is ook een soort eerbetoon. Maar dan juist aan Muskee zélf. Niemand minder dan Anton Corbijn, die naast U2 en Coldplay bijvoorbeeld ooit David Bowie, Captain Beefheart en Miles Davis voor de lens had, reisde daarvoor naar Grolloo. Corbijn posteerde Muskee en zijn band in het open veld. We zien de zanger op de rug, met zijn capuchon over de pet getrokken. ”Heel schraal, heel eenzaam. Ik lijk een soort landmark, een standbeeld, in het landschap. Dat is precies het gevoel van 'Cats Lost'.”

Bluesmuzikanten stoppen niet bij de pensioengerechtigde leeftijd, of die nu wel of niet wordt verhoogd naar 67 jaar. De voltooiing van 'Cats Lost' heeft een hoop creativiteit losgemaakt bij Muskee. “Ik sta al 47 jaar op de planken, en nog steeds met enorm veel plezier. De muziek heeft me veel moois gebracht. Natuurlijk is er in al die jaren ook veel mis gegaan; ik had veel rijker kunnen zijn. Maar dat is, zoals ze in Drenthe zeggen, een koe in de kont kieken.”

Martin Groenewold




» Bestel het album in de shop